‘प्रेम किटाणु’मध्ये प्रेमाचा गोड गोंधळ!

prem-kitanu काही चित्रपट आयुष्याच्या मोठ्या प्रश्नांची उत्तरे देण्याचा प्रयत्न करत नाहीत. ते फक्त काही काळ प्रेक्षकांसोबत राहतात, त्यांच्या गोंधळावर हसवतात, जुन्या मित्रांच्या आठवणी जाग्या करतात आणि चेहऱ्यावर हलकंसं हास्य ठेवून निघून जातात. ‘प्रेम किटाणु’ हा त्याच प्रकारचा चित्रपट आहे. नाव प्रेमकहाणीचे असले तरी हा चित्रपट केवळ प्रेमाभोवती फिरत नाही. शिक्षणानंतर करिअरची दिशा ठरत नसलेले वय, नात्यांच्या बदलत्या व्याख्या, भविष्याबाबत निर्माण होणारी असुरक्षितता आणि मित्रांसोबतचे हलकेफुलके क्षण या सगळ्यांचा मिलाफ या चित्रपटात पाहायला मिळतो.

चित्रपटाची कथा विशालच्या आयुष्याभोवती फिरते. नोकरी, कुटुंबीयांशी संबंधित प्रश्न, स्वतःच्या पायावर उभे राहण्याची इच्छा आणि परदेशात शिक्षण घेण्याची स्वप्ने यामुळे त्याचे आयुष्य आधीच गुंतागुंतीचे झालेले असते. अशातच सुहानी त्याच्या आयुष्यात येते. तिच्याशी निर्माण होणारे आकर्षण पुढे प्रेमात बदलते; मात्र गैरसमज, अपेक्षा आणि दोघांच्या वेगवेगळ्या प्राधान्यक्रमांमुळे या नात्याला अनेक वळणे मिळतात. या प्रेमकहाणीला अतिनाट्यमय रूप न देता चित्रपट ती एका सामान्य, काहीसा अपरिपक्व आणि स्वतःबद्दलही साशंक असलेल्या तरुणाच्या नजरेतून मांडतो. त्यामुळे अनेक तरुणांना विशालची परिस्थिती आणि त्याचा गोंधळ आपलासा वाटू शकतो.

चित्रपटाच्या सुरुवातीच्या भागात ही मांडणी अधिक सहज आणि जिवंत वाटते. विशालची नोकरी, भविष्याची चिंता, कुटुंबातील तणाव आणि स्वतःच्या पायावर उभे राहण्याची धडपड ही पार्श्वभूमी कथेला वेगळा आयाम देते. मात्र या मुद्द्यांचा सखोल वेध घेण्याऐवजी चित्रपट पुन्हा परिचित प्रेमकहाणीच्या वाटेवर येतो. विशेषतः उत्तरार्धात प्रेमातील संघर्ष वाढत जातो आणि कथानकाचा वेग काहीसा मंदावतो. त्यामुळे दुसरा भाग तुलनेने अंदाज बांधता येण्यासारखा वाटतो. वीर पहाडियाने साकारलेला विशाल हा या चित्रपटातील महत्त्वाचा केंद्रबिंदू आहे. त्याला एखाद्या परिपूर्ण नायकाप्रमाणे दाखवण्याऐवजी त्याच्या चुका, असुरक्षितता आणि प्रेमात घाई करण्याची प्रवृत्तीही कथेत दिसते. समोरच्या व्यक्तीला समजून घेण्यापूर्वी स्वतःच्या भावनांमध्ये वाहून जाणारा विशाल एका सामान्य तरुणासारखा वाटतो. स्वतःच्या कमतरता लपवण्याचा प्रयत्न न करणारी त्याची व्यक्तिरेखा वीरने सहजतेने साकारली आहे.

अफिया सय्यदसाठी हा महत्त्वाचा पदार्पणाचा टप्पा आहे. सुहानी ही केवळ नायकाची प्रेयसी म्हणून मर्यादित राहत नाही, तर नात्याबद्दलची स्वतःची मतं आणि अपेक्षा असलेली व्यक्तिरेखा म्हणून समोर येते. अफियाने ही भूमिका संयतपणे साकारली असून तिच्या अभिनयात सहजता जाणवते. त्यामुळे प्रेमकहाणीला एक वेगळी ताजेपणाची छटा मिळते. निखिल विजय हा चित्रपटाच्या विनोदी बाजूचा मुख्य आधार ठरतो. मुख्य कथानक काही ठिकाणी डगमगत असतानाही त्याची उपस्थिती प्रसंगांमध्ये ऊर्जा निर्माण करते. विशाल आणि मगन यांच्यातील मैत्री चित्रपटातील अधिक नैसर्गिक भागांपैकी एक आहे. संवादफेक आणि विनोदाच्या माध्यमातून अगदी साधे प्रसंगही तो रंगतदार बनवतो. अपारशक्ती खुराना आपल्या परिचित विनोदी शैलीत प्रेमकहाणीतील ताण हलका ठेवतो, तर राकेश बेदी यांनी आपल्या भूमिकेला सहज विश्वासार्हता दिली आहे.

दिग्दर्शक अपूर्व सिंह कार्की यांच्यासमोर परिचित भावनांवर आधारित प्रेमकहाणीला ताजेपणा देण्याचे आव्हान होते. हलके वातावरण, नैसर्गिक व्यक्तिरेखा आणि प्रसंगांमधून निर्माण होणारा विनोद यामुळे ते बऱ्याच अंशी साध्य झाले आहे. चित्रपटातील विनोद केवळ प्रेक्षकांना हसवण्यासाठी जबरदस्तीने आणलेला वाटत नाही. पात्रांमधील संवाद, मैत्री आणि दैनंदिन परिस्थितीतून तो सहजपणे निर्माण होतो. मात्र काही ठिकाणी व्यक्तिरेखांच्या भावनिक क्षमतेचा अधिक खोलवर शोध घेण्याऐवजी कथेला सोपा मार्ग दिल्याचे जाणवते. विशालच्या करिअर आणि कौटुंबिक अडचणी त्याच्या व्यक्तिरेखेत मोठा बदल घडवून आणतील, अशी अपेक्षा निर्माण होते; मात्र त्यांचा प्रभाव मर्यादित राहतो.

 

चित्रपटाचे सर्वात प्रभावी वैशिष्ट्य म्हणजे त्यातील बोलक्या आणि सहज विनोदाची शैली. विशाल आणि मगन यांच्यातील संवाद अनेकदा दोन मित्रांच्या खासगी गप्पा ऐकल्यासारखे वाटतात. त्यामुळे तरुणाईशी संबंधित प्रसंगांमध्ये चित्रपटाला उत्स्फूर्त ऊर्जा मिळते. संगीत आणि पार्श्वसंगीतही चित्रपटाच्या प्रेमळ आणि हलक्या वातावरणाला पूरक ठरते. तांत्रिकदृष्ट्या चित्रपट फार वेगळा ठसा उमटवत नसला तरी त्याची मांडणी सहज आणि तरुण प्रेक्षकांना अनुकूल आहे. सुमारे २ तास १८ मिनिटांच्या या चित्रपटाची लांबी काही ठिकाणी जाणवते. विशेषतः उत्तरार्धातील काही प्रसंग अधिक संक्षिप्त करता आले असते. काही दृश्यांना कात्री लावली असती तर कथानकाचा वेग आणि परिणामकारकता वाढली असती. चित्रपटाची खरी ताकद मोठ्या समस्यांपेक्षा तरुणांच्या छोट्या-छोट्या आयुष्यातील प्रश्नांना केंद्रस्थानी ठेवण्यात आहे. नोकरीची चिंता, मैत्री, प्रेम, असुरक्षितता आणि भविष्याबाबतचा संभ्रम या सगळ्या गोष्टी कथेत सहज मिसळलेल्या आहेत.

मात्र चित्रपट या विषयांना अधिक खोलवर नेऊ शकला असता. तरुणांमधील रोजगाराची चिंता, कुटुंबीयांच्या अपेक्षा, स्वतंत्र आयुष्य जगण्याची धडपड आणि बदलत्या नात्यांकडे पाहण्याचा दृष्टिकोन या मुद्द्यांना स्पर्श केला जातो; पण अनेकदा पुढच्या विनोदी किंवा प्रेमाच्या प्रसंगाकडे जाण्यासाठीच त्यांचा वापर झाल्यासारखा वाटतो. उत्तरार्धातील प्रेमातील संघर्षही काही प्रमाणात अंदाज बांधता येण्यासारखा असल्याने भावनिक पकड कमी होते. ‘प्रेम किटाणु’ प्रेमाची नवी व्याख्या मांडण्याचा प्रयत्न करत नाही. भविष्यात पुढचे पाऊल कोणते, हे माहीत नसतानाही मित्रांसोबत हसत-खेळत आयुष्य जगण्याचा तो साधा अनुभव मांडतो. प्रेम महत्त्वाचे असले तरी करिअर, मैत्री, स्वाभिमान आणि स्वतःला समजून घेणेही तितकेच महत्त्वाचे आहे, हा भाव चित्रपटातून उमटतो. कथा परिचित असली आणि अपेक्षित भावनिक खोली काही ठिकाणी जाणवत नसली, तरी चित्रपटातील आपुलकी, मैत्रीचे प्रसंग आणि सहज विनोद त्याला कंटाळवाणा होऊ देत नाहीत. प्रेक्षकांना प्रभावित करण्यासाठी फार मोठा आव आणत नाही, हीच त्याची ताकदही आहे आणि मर्यादाही. मैत्री आणि प्रेमावर आधारित हलका-फुलका तरुणाईचा चित्रपट पाहण्याची इच्छा असेल तर ‘प्रेम किटाणु’ एक निवांत अनुभव देतो; मात्र गंभीर आणि खोल भावनिक प्रेमकहाणीची अपेक्षा ठेवणाऱ्या प्रेक्षकांना तो काहीसा अपुरा वाटू शकतो.