स्टारकास्ट दमदार, पण कथा सपाट

alpha movie  यशराज फिल्म्सच्या स्पाय युनिव्हर्सकडून नेहमीच प्रेक्षकांच्या अपेक्षा उंचावलेल्या असतात. ‘एक था टायगर’, ‘वॉर’ आणि ‘पठाण’ यांसारख्या चित्रपटांनी अ‍ॅक्शन, शैली आणि मनोरंजनाचा वेगळाच दर्जा निर्माण केला होता. अशा पार्श्वभूमीवर या विश्वातील पहिला महिला-केंद्रित चित्रपट म्हणून ‘अल्फा’कडे प्रचंड उत्सुकतेने पाहिले जात होते. आलिया भट्ट आणि शर्वरी यांसारख्या दमदार अभिनेत्री, बॉबी देओलसारखा प्रभावी खलनायक, अनिल कपूरचा अनुभव आणि भव्य निर्मितीमूल्ये यामुळे कागदावर सर्व काही परिपूर्ण वाटत होते. मात्र पडद्यावर ही ताकद एकत्र येऊनही अपेक्षित परिणाम साधण्यात चित्रपट अपयशी ठरतो.

 

 

‘अल्फा’ची सर्वात मोठी उणीव त्याची पटकथा ठरते. स्पाय थ्रिलरकडून अपेक्षित असलेले रहस्य, अनपेक्षित वळणे, बुद्धिमान संघर्ष आणि सतत खिळवून ठेवणारी मांडणी येथे फारशी जाणवत नाही. कथा सुरुवातीपासूनच अंदाजे वाटत राहते आणि पुढे काय होणार याचा अंदाज सहज बांधता येतो. त्यामुळे उत्कंठा निर्माण होत नाही. अनेक प्रसंग केवळ पुढील घटनांना जोडण्यासाठी लिहिल्यासारखे वाटतात.

दिग्दर्शक शिव रावेल यांनी चित्रपटाला भव्य कॅनव्हास दिला असला तरी त्या भव्यतेत भावनिक गुंतवणूक हरवलेली दिसते. पात्रांचे संघर्ष, मानसिकता आणि नात्यांतील गुंतागुंत प्रभावीपणे उभी राहत नाही. त्यामुळे प्रेक्षक पात्रांशी जोडले जात नाहीत. अ‍ॅक्शनइतकीच महत्त्वाची असलेली भावनिक बाजूही येथे प्रभावी ठरत नाही.

आलिया भट्ट आपल्याalpha movie  भूमिकेसाठी पूर्ण प्रामाणिकपणे प्रयत्न करते. तिची तीव्रता, संवादफेक आणि भावनिक प्रसंगांतील अभिनय प्रभावी आहे. मात्र पात्राला आवश्यक ती खोलीच मिळत नसल्याने तिच्या अभिनयालाही मर्यादा येतात. तिची व्यक्तिरेखा अनेकदा केवळ अ‍ॅक्शन पूर्ण करणारी वाटते आणि स्टार एंट्रीसारखा प्रभावही कमी पडतो.

दुसरीकडे शर्वरी हा चित्रपटातील सर्वात सकारात्मक पैलू ठरतो. तिचा स्क्रीन प्रेझेन्स लक्ष वेधून घेतो आणि तिच्या प्रत्येक उपस्थितीत चित्रपटात ऊर्जा निर्माण होते. अ‍ॅक्शन आणि आत्मविश्वासासह तिचा सहज अभिनय प्रभावी ठरतो. मात्र तिच्या पात्राला मर्यादित स्क्रीन टाइम मिळाल्याने तिची क्षमता पूर्णपणे वापरली जात नाही.

बॉबी देओलचा खलनायक म्हणून वापर अपेक्षित परिणाम देत नाही. ‘अ‍ॅनिमल’नंतर असलेली अपेक्षा येथे पूर्ण होत नाही. त्याची व्यक्तिरेखा पुरेशी धोकादायक किंवा प्रभावी वाटत नाही. त्यामुळे नायक-खलनायक संघर्षात तीव्रता जाणवत नाही.

अनिल कपूरसारख्या अनुभवी अभिनेत्याचा वापरही मर्यादित राहतो. त्याच्या अभिनयात नेहमीप्रमाणे सहजता असली तरी पटकथा त्याला विशेष वाव देत नाही.

अ‍ॅक्शन सीक्वेन्स काही ठिकाणी प्रभावी कल्पनांनी सजलेले असले तरी जलद कट्स, सतत बदलणारे कॅमेरा अँगल्स आणि अतिवेगवान एडिटिंगमुळे त्यांचा प्रभाव कमी होतो. लढाईच्या कोरिओग्राफीऐवजी ती लपवली जात असल्यासारखी भावना निर्माण होते.

तांत्रिकदृष्ट्या मात्र चित्रपट मजबूत आहे. छायांकन, लोकेशन्स, प्रॉडक्शन डिझाईन आणि पार्श्वसंगीत मोठेपणाची जाणीव करून देतात. प्रत्येक फ्रेममध्ये भव्यता दिसते, पण केवळ भव्य दृश्यरचना चित्रपटाला महान बनवू शकत नाही, हे येथे स्पष्ट होते.

काही क्षण मात्र चित्रपटाला उर्जा देतात. शर्वरीची एंट्री आणि शेवटाकडे येणारा हृतिक रोशनचा विशेष प्रवेश प्रेक्षकांना उत्साहित करतो. त्या क्षणांमध्ये यशराज स्पाय युनिव्हर्सची ओळख असलेली ऊर्जा जाणवते. मात्र असे प्रसंग फार कमी आहेत.

दुसऱ्या भागातील ट्विस्ट अपेक्षित परिणाम देत नाही. तो सहज ओळखता येतो आणि क्लायमॅक्समध्ये अपेक्षित थरार निर्माण होत नाही. चित्रपट संपल्यानंतर लक्षात राहते ती केवळ भव्य निर्मिती, कथा किंवा पात्र नव्हे.

एकंदरीत पाहता, ‘अल्फा’ हा वाईट चित्रपट नसला तरी तो ज्या उंचीवर पोहोचू शकला असता, त्या तुलनेत तो निराश करतो. दमदार कलाकार, मोठे बजेट आणि मजबूत तांत्रिक बाजू असूनही कमकुवत पटकथा आणि अंदाजे कथा यामुळे तो प्रभाव टाकण्यात अपयशी ठरतो. मोठ्या पडद्यावरील अ‍ॅक्शन आणि स्टारकास्टसाठी तो पाहता येऊ शकतो, पण थरारक आणि प्रभावी स्पाय अनुभवाची अपेक्षा असेल तर ‘अल्फा’ थोडी निराशा देतो.