ऑस्करच्या अभिनयासह अमित राय यांचा भावनिक आणि मनोरंजक प्रवास

ohh my dog movie review  चित्रपट म्हणजे केवळ कथा, कलाकारांचा अभिनय, गाणी, भव्य लोकेशन्स आणि तांत्रिक करामती यांचा मेळ नव्हे; तर चित्रपट संपल्यानंतरही मनात काहीतरी ठेवून जाणारा अनुभव असतो. काही चित्रपट निव्वळ मनोरंजन करतात, काही विचार करायला भाग पाडतात, तर काही थेट मनाला स्पर्श करून जातात. दिग्दर्शक अमित राय यांचा ‘Ohh My Dog’ हा याच तिसऱ्या प्रकारात मोडणारा चित्रपट आहे. माणूस आणि प्राणी यांच्यातील निःस्वार्थ नातं, प्रेम, विश्वास, जिव्हाळा आणि माणुसकी यांचा सुंदर धागा पकडत हा चित्रपट प्रेक्षकांना एका भावनिक प्रवासावर घेऊन जातो.

 

 

अमित राय दिग्दर्शित या चित्रपटात पंकज त्रिपाठी, पवन मल्होत्रा, माही राय, राजेश कुमार, गीता अग्रवाल शर्मा, विजय मिश्रा, श्रीधर दुबे, बुल्लू कुमार आणि सुलक्षयना बरुआ आदी कलाकारांच्या भूमिका आहेत. अमित राय, राजेश भारद्वाज आणि सना वारसी यांनी चित्रपटाची निर्मिती केली असून अरिंद्र राय चौधरी, राकेश राय, नरेंद्र रस्तोगी आणि प्रशांत त्यागी हे सहनिर्माते आहेत.

चित्रपटाची कथा एका लहान मुलाची आणि एका भटक्या कुत्र्याची अनपेक्षितपणे जुळलेल्या मैत्रीभोवती फिरते. सुरुवातीला साधी वाटणारी ही मैत्री पुढे केवळ मुलगा आणि कुत्रा यांच्यातील नातं राहत नाही, तर संपूर्ण कुटुंबाला आणि आजूबाजूच्या माणसांनाही बदलणारी शक्ती बनते. याच ठिकाणी ‘Ohh My Dog’ वेगळा ठरतो. कुत्रा हा केवळ कथेतला प्राणी न राहता संपूर्ण कथानकाचा भावनिक केंद्रबिंदू बनतो.चित्रपट पाहताना एक गोष्ट प्रकर्षाने जाणवते ती म्हणजे माणूस प्राण्याला प्रेम देतो; मात्र त्याच्या बदल्यात प्राणी माणसाला जे देतो, ते अनेकदा शब्दांच्या पलीकडचं असतं. विश्वास, निष्ठा आणि कोणतीही अपेक्षा न ठेवता केलेलं प्रेम ही या नात्याची खरी ताकद आहे. दिग्दर्शक अमित राय यांनी याच भावनेला केवळ भावनिक चौकटीत न ठेवता त्याला मनोरंजनाची जोड देण्याचा प्रयत्न केला आहे.या चित्रपटाचा सर्वांत मोठा आकर्षणबिंदू अर्थातच ‘ऑस्कर’ हा चार पायांचा कलाकार आहे. मानवी कलाकारांच्या अभिनयाला टक्कर देणारी त्याची पडद्यावरील उपस्थिती अनेक प्रसंगांना अधिक जिवंत करते. चेहऱ्यावरचे भाव, हालचाली, मुलासोबतची जवळीक आणि संकटाच्या प्रसंगी व्यक्त होणाऱ्या प्रतिक्रिया यामुळे ऑस्कर खऱ्या अर्थाने पडद्यावरचा ‘परफॉर्मर’ ठरतो. प्रेक्षक त्याच्याशी भावनिकदृष्ट्या जोडले जातात. चित्रपट प्रदर्शित झाल्यानंतरच्या प्रेक्षकांच्या प्रतिक्रियांमध्येही ऑस्करने विशेष लक्ष वेधून घेतल्याचे दिसून येते.

पंकज त्रिपाठी यांच्या अभिनयाबद्दल वेगळं सांगण्याची गरज नाही. व्यक्तिरेखेत शिरण्याची त्यांची हातोटी आणि अभिनयातील सहजता पुन्हा एकदा जाणवते. त्यांचा चेहरा, संवादफेक आणि सूक्ष्म हावभाव व्यक्तिरेखेला नैसर्गिकपणा देतात. ते अभिनय करत आहेत असं न वाटता व्यक्तिरेखा जगत आहेत, अशी त्यांची शैली या चित्रपटातही जाणवते. विशेष म्हणजे या चित्रपटासाठी त्यांनी मानधन न घेण्याचा निर्णय घेतल्याचं दिग्दर्शक अमित राय यांनी सांगितलं होतं. कथानकावर असलेल्या विश्वासामुळे त्यांनी हा निर्णय घेतला.

पवन मल्होत्रा यांचा अनुभवसंपन्न अभिनय चित्रपटाला आवश्यक ती गंभीरता देतो. राजेश कुमार यांची व्यक्तिरेखा आणि त्यांचा सहज अभिनयही लक्षात राहतो. गीता अग्रवाल शर्मा, विजय मिश्रा आणि श्रीधर दुबे यांसारखे कलाकार आपल्या भूमिका नेहमीच्या विश्वासार्ह पद्धतीने साकारतात. बालकलाकार माही राय हिची उपस्थितीही चित्रपटाच्या भावनिक बाजूसाठी महत्त्वाची ठरते. विशेषतः मुलाच्या नजरेतून कुत्र्याशी निर्माण होणारं नातं मांडताना तिच्या अभिनयाची भूमिका महत्त्वाची ठरते.

‘Ohh My Dog’मधून अमित राय यांनी विषयाला केवळ भावनिक बनवण्याऐवजी त्यात मनोरंजनाचाही समतोल राखण्याचा प्रयत्न केला आहे. ‘ओ एम जी २’सारख्या वेगळ्या विषयाला हात घालणाऱ्या दिग्दर्शकाकडून पुन्हा एका संवेदनशील विषयाची अपेक्षा असते आणि येथेही त्यांची निरीक्षणशक्ती दिसून येते. प्राणी आणि माणूस यांच्यातील संबंधाकडे केवळ ‘पेट’ म्हणून न पाहता एका भावनिक नात्याच्या रूपात पाहण्याचा त्यांचा दृष्टिकोन कौतुकास्पद आहे.

चित्रपटाची कथा आणि पटकथा अमित राय यांची आहे. कथानक फार गुंतागुंतीचं नाही; मात्र त्याची खरी ताकद भावनिक मांडणीत आहे. प्रेक्षकांना सतत मोठमोठे ट्विस्ट देण्यापेक्षा व्यक्तिरेखांमधील नात्यांतून कथा पुढे नेण्याचा प्रयत्न करण्यात आला आहे. त्यामुळे विशेषतः कुटुंबासोबत चित्रपट पाहणाऱ्या प्रेक्षकांना हा अनुभव अधिक जवळचा वाटू शकतो.

तांत्रिक बाजूही चित्रपटाला चांगली साथ देते. माणूस आणि कुत्रा यांच्यातील नातं पडद्यावर प्रभावीपणे दिसण्यासाठी कॅमेऱ्याचा दृष्टिकोन महत्त्वाचा ठरतो आणि येथे छायांकन कथेला पूरक ठरतं. सुवीर नाथ यांचं संकलन कथानकाला आवश्यक ती गती देतं. अमन पंथ यांचं संगीत आणि मंगेश धाकडे यांचं पार्श्वसंगीत भावनिक प्रसंगांची परिणामकारकता वाढवतं. सुभाष साहू यांनी ध्वनिविभागाची जबाबदारी सांभाळली असून अश्विनी श्रीवास्तव यांचं प्रॉडक्शन डिझाइनही चित्रपटाच्या वातावरणनिर्मितीत महत्त्वाची भूमिका बजावतं.

 

 

या चित्रपटाची आणखी एक जमेची बाजू म्हणजे त्याचा कौटुंबिक प्रेक्षकांशी असलेला थेट संवाद. आजच्या काळात मुलांसाठी बनवलेले आणि त्याच वेळी मोठ्यांनाही भावतील असे चित्रपट तुलनेने कमी पाहायला मिळतात. ‘Ohh My Dog’ ही पोकळी काही प्रमाणात भरून काढतो. मुलांना यात कुत्र्याची मजा, साहस आणि मैत्री अनुभवता येईल, तर मोठ्यांना त्यातून माणुसकी, जबाबदारी आणि नात्यांची किंमत जाणवेल.

मात्र चित्रपट पूर्णपणे दोषरहित नाही. काही ठिकाणी कथानक अधिक परिणामकारक करता आलं असतं. भावनिक परिणाम साधण्यासाठी काही प्रसंगांची मांडणी किंचित सरळ वाटते. अत्यंत वेगवान किंवा मोठ्या प्रमाणावर ट्विस्ट असलेलं कथानक अपेक्षित असलेल्या प्रेक्षकांना चित्रपटाचा काही भाग संथ वाटण्याची शक्यता आहे. मात्र हा चित्रपट नेमका कोणत्या प्रकारचा अनुभव देऊ इच्छितो, हे लक्षात घेतल्यास या मर्यादा फार मोठ्या वाटत नाहीत.

‘Ohh My Dog’ची खरी कमाई बॉक्स ऑफिसच्या आकड्यांपेक्षा प्रेक्षकांच्या मनात निर्माण होणारी भावना आहे. चित्रपट संपल्यानंतर आपल्या आसपासच्या भटक्या कुत्र्याकडे आपण थोड्या वेगळ्या नजरेने पाहू लागलो, एखाद्या मुक्या जीवाच्या भावनांचा विचार करू लागलो किंवा आपल्या पाळीव प्राण्याशी असलेलं नातं नव्याने जाणवलं, तर या चित्रपटाचा उद्देश सफल झाला, असं म्हणावं लागेल.

 

 

भारतीय सिनेमात प्राणी केंद्रस्थानी असलेले चित्रपट फार मोठ्या प्रमाणावर येत नाहीत. त्यामुळे ‘Ohh My Dog’सारख्या चित्रपटाचं महत्त्व आणखी वाढतं. हा केवळ ‘डॉग फिल्म’ नाही, तर माणसाच्या मनातील माणुसकी शोधणारा चित्रपट आहे. एकूणात, भव्यता किंवा मसाल्यापेक्षा भावनेवर विश्वास ठेवणारा आणि मुलांसह संपूर्ण कुटुंबाने अनुभवावा असा हा चित्रपट आहे. पंकज त्रिपाठी आणि अनुभवी कलाकारांचा अभिनय, अमित राय यांचं दिग्दर्शन, प्रभावी तांत्रिक मांडणी आणि सर्वांत महत्त्वाचं म्हणजे ऑस्करचा मन जिंकणारा अभिनय यामुळे ‘Ohh My Dog’ लक्षात राहतो.