utsav-jihad महाराष्ट्राची कुलदैवते, प्रगल्भ संस्कृती आणि हिंदूंच्या प्रत्येक सणाचे अगाध पावित्र्य हीच या छत्रपती शिवरायांच्या भूमीची मूलगामी ओळख आहे. परंतु, अवघ्या देशाचे आणि जगभरातील भाविकांचे परम श्रद्धास्थान असलेल्या ‘लालबागच्या राजा’च्या पावन नगरीत लालबाग-परळ येथे धार्मिक मिरवणुकीदरम्यान झालेली अचानक दगडफेक, बॅनरची विटंबना असो किंवा ‘माझगावचा मोरया’च्या अत्यंत मंगलमय आगमन मिरवणुकीवर बहुमजली इमारतीच्या गच्चीवरून मारलेली विटंबनाकारी अंडी असो; या केवळ साध्यासुध्या किरकोळ हाणामारीच्या किंवा स्थानिकांच्या वादाच्या एकाकी घटना मुळीच नाहीत. या घटनांच्या आडून अत्यंत शांत, संयमी आणि पुरोगामी महाराष्ट्रात जाणीवपूर्वक धर्मांधतेचा दारूगोळा पेरून देशाची आर्थिक राजधानी असलेली मुंबई पेटवण्याचा एक अतिशय भयानक, विषारी आणि कुटिल राजकीय डाव स्पष्टपणे उघड झाला आहे.‘

 

या प्रश्नाचे रोखठोक आणि जळजळीत उत्तर आमदार नितेश राणे यांनी अतिशय आक्रमकपणे आणि परखड शब्दांत संपूर्ण देशासमोर मांडले आहे. ही कृती केवळ एखाद्या टवाळ टोळक्यांची खोडसाळपणाची हालचाल नसून, हा रोमारोमात भिनलेल्या ‘जिहादी माइंडसेट’चा थेट आणि भयंकर आविष्कार आहे. ज्या पद्धतीने आपल्या शेजारील बांगलादेशात हिंदूंच्या नरसंहाराच्या कत्तली घडवून, शतकानुशतके उभी असलेली मंदिरे जाळून अचानक सत्तापालट केला गेला, ज्या पद्धतीने नेपाळ आणि श्रीलंकेत अराजकता माजवून तेथील कायदा-सुव्यवस्था आणि अर्थव्यवस्था उद्ध्वस्त केली गेली; तसाच काहीसा विदारक आणि विनाशकारी प्रयोग भारताच्या भूमीवर, विशेषतः मुंबईच्या रस्त्यांवर करून संपूर्ण देश पेटवण्याचा हा एक आंतरराष्ट्रीय कट तर नाही ना? ‘गजवा-ए-हिंद’च्या नावाखाली देशात सुरुवातीला लव्ह जिहाद, लॅण्ड जिहाद, हलाल जिहादचे जाळे विणले गेले आणि आता थेट ‘उत्सव जिहाद’च्या माध्यमातून या संपूर्ण देशाला आणि राज्याला धर्मांधतेच्या खाईत लोटण्याचे हे उघड कारस्थान शिजवले जात आहे.

नेहमी हिंदूंच्या सणांतील डीजे, गर्दी आणि शिस्तीवर उगीचच बोट ठेवणारे, पुरोगामित्वाचा आव आणून हिंदूंनाच सतत धर्मनिरपेक्षतेचे धडे देणारे तथाकथित निधर्मी राजकीय पुढारी, पुरोगामी विचारवंत आणि मेणबत्ती गँग आज कोणत्या ढोणीत जाऊन बसली आहे? जेव्हा हिंदू सणांच्या मिरवणुकांवर अंडी आणि दगड मारले जातात, तेव्हा या सर्व धर्मनिरपेक्षतावाद्यांची तोंडे कुलूप लावल्यासारखी बंद का होतात? यांची दांभिकता आज पुन्हा एकदा वेशीवर टांगली गेली आहे.

द्वेषाचा शब्द निघाला की समाज पेटतो’’

राष्ट्रीय स्वयंसेवक संघाच्या विचारपरंपरेत राष्ट्र प्रथम, समाजातील ऐक्य आणि शिस्त यांना महत्त्व आहे. त्यामुळे हिंदूंच्या श्रद्धा व उत्सवांचे रक्षण झाले पाहिजे, ही भूमिका स्वाभाविक आहे. पण त्याचबरोबर ‘वसुधैव कुटुंबकम्’ आणि ‘सर्वे भवन्तु सुखिनः’ या भारतीय संस्कृतीच्या व्यापक मूल्यांनाही विसरता कामा नये. हिंदुत्व म्हणजे दुर्बलांवर अन्याय करण्याची मुभा नव्हे. उलट अन्यायाविरुद्ध उभे राहण्याची आणि समाजाला एकत्र ठेवण्याची जबाबदारी आहे.

‘‘रक्ताने मिळवलेले हे स्वातंत्र्य धर्मांधतेच्या बळी चढू देणार नाही,

हिंदू समाजाने आता आत्ममुग्धतेतून बाहेर पडून अत्यंत जागृत आणि संघटित राहिले पाहिजे. शांतता, संयम आणि कायदा पाळणे हा आपला स्थायीभाव असला, तरी धर्मरक्षणासाठी आणि अन्यायाविरुद्ध उठणारा ‘शंखनाद’ हाच आपल्या संस्कृतीचा आणि श्रीमद्भगवद्गीतेचा मूळ संदेश आहे. मुंबईला पेटवून महाराष्ट्रात अराजकता माजवू पाहणाऱ्या या विघ्नसंतोषी, जिहादी विकृतींना कायद्याच्या बडग्याने आणि समाजाच्या वज्रमुठीने मुळासकट उपटून फेकण्याची हीच योग्य वेळ आहे.